1என்னை தூக்கி எறிந்துவிட்டுநீதனியே இறங்கிச் செல்கிறாய்இந்த விரிந்த பாலையில்நம் பாதங்களால் நடந்துநாமொரு வீட்டை அமைக்க வேண்டாமா ?நம் கால் நடைகளைபத்திரமாக வீடு சேர்க்க வேண்டாமா ?வீட்டில் அடைந்துவெளியில் சுற்றி திரிய வேண்டாமா ?நம்மிரு தனித்த ஆடுகளுக்கும்நாமே மேய்ப்பனில்லையா ?என் மணவாட்டியேஉன் மூக்கு தண்டின் சிறு துவாரம்அணிந்திருக்கும் மரப்பிசிறு நான்வடித்தசிறு செம்பு மூக்குத்தியாகநானே வருவேன்காத்திரு2கால் நடைகளை மேய்த்தபடிபாலையில் அலைந்து திரிபவளேவெயில் காய்த்த உன் சருமம்திட்டுத்திட்டாய் நீர்தேங்கிய தடாகம் காயக் காயக்நீர் பெருகும்…

அஃதோர் வீடென்று அதனிடம் சொல்லாமலேகாலையில்நீயதை விட்டுச் சென்றிருக்கிறாய்நிழல் வேயபகல் பொழுதில்நான் அந்த நாணல் சம்புகளை அறுக்கையில்என்னிடம் என்ன சொல்ல வேண்டுமென்றேஅதற்கு தெரியவில்லை

தன்னை தேடிஆழம் போய்விட்ட கிணற்றில்ஓர் சொல் எறிந்தேன்அலையலையாய் முரல்பாதாளத்தில் கல்

எத்தனை முயன்றும் முன் வைத்த காலை தாண்ட முடியாத உன் பின்னங்கால்கள் சற்றே பழையது நிகழ் காலத்தில் நின்று அந்த பழைய கால்களால் வரலாற்றில் புழுதியை கிளப்புகிறாய் உன் எதிரில் வந்து நிற்பதுவும் நீ அச்சுறுத்த நினைப்பதுவும் ஒன்றல்ல என்பதறிவாயா?