35உடல் அருளப்பட்டோனேநான் உன்னுடன் இருக்கிறேன்அவ்வுடல் வற்றிச் சோறும் தொறும்நான் உன்னருகில் வருகிறேன்அருளியவன் அவ்வுடலினால் அமைகநீ அவனுக்கருளியதால் அமைகஅருளப்பட்டோனேநான் அவ்வுடல்உன் இனிய கடைத்தேற்றம்****சொல் அளாவி நிறுக்கும்எம் தந்தையேநான் அவர்களின் சொல்லாவதுஎங்ஙனம்? குழந்தாய்நீ அனைவரின் சொல் அல்லவா? அனைவரில் அவர்களுமுண்டுஅச்சொல்அவர்களின் விண்ணேற்றம் 

32கேட்பதற்கென அணி செய்யப்படும்காதுகளுக்குப்பாடுதற்குக் குரலேதுமில்லைபல்லாயிரம் ஆண்டுகளாய்தன் பறை அதிர்வைத்தான் கேட்டுஅமர்ந்திருக்கிறது செவி. 33நாமென்று எப்படிச் சொல்லுவேன்? நாமெல்லாரும்தனித்துத் திரியும் நீள் அடருங்காட்டில்நாமென்று எப்படிச் சொல்லுவேன்? இத்துணை பேசியும்மிஞ்சிய அவ்வொரு சொல்மேல் பறந்துதன் ஊழ் நடத்தும் புட்களிடம்

30மீனிருந்த உள்ளங்கைதுள்ளுங்கடல் தாங்கும் நிலமன்றோ?31பறந்து வந்துநீயமர்ந்த தோளினால்நானொரு நிழல்தரு சிறுமரம்

26இச்சிறு புள்சத்தம்எனை நோக்கியது அல்ல. ஆயின்அக்குரல் எனைஒற்றைக்கு விட முடியுமா? 27பழந்தின்ற ஒரு குருவிஎன் வீட்டிற்கு வெளியே நிற்கிறதுஇன்றதன்வயிறு நிறையபழம் காய்த்திருக்கிறது

இவ்வாடைஅழுக்கேறியது உலகின் நின்கரம் தீண ஒப்பாதது உன் முன் நிற்கையில்என் வெட்ட வெளிஇல்லாமலாக்குவது   இவ்வாடை நீ அருளியது நம் இடைவெளிஇல்லாமலாக்குவது இவ்வாடைநம்மிருவர் அழுக்கேறியது

23கதவைகற்களால் செய்திருந்தாய்எத்தனைக் காலம்அக் கல்வீட்டின் வெளியே காத்து நின்றிருப்பதுநான்24எவ்வண்ணம்எவ்வண்ணம்தூக்கிப் பறக்கிறது வானில்எவ்வானம்எவ்வானம்கூடிக் களிக்கிறது அவ்வானில்

21நீட்டிய கைகளின் அளவறியஎன் சிறுசுனையிலிருந்து ஒருகை அள்ளி பருகுநான் என்றுமே வற்றியதில்லை 22இறைவநின் சிற்சுனையில்ஒருகை அள்ளி கண் ஒத்தினேன்கைநிறைந்தும்கண் ஒழிந்த பாடில்லை அச்சுனை