எத்தனை முயன்றும் முன் வைத்த காலை தாண்ட முடியாத உன் பின்னங்கால்கள் சற்றே பழையது நிகழ் காலத்தில் நின்று அந்த பழைய கால்களால் வரலாற்றில் புழுதியை கிளப்புகிறாய் உன் எதிரில் வந்து நிற்பதுவும் நீ அச்சுறுத்த நினைப்பதுவும் ஒன்றல்ல என்பதறிவாயா?

தரு தோள் கிடந்த கைதம்மை கோர்த்து தாமேஆயின தூளிதம்மில் கிடந்துதாமே  ஆடின தூளிதம்மில் கனிந்துதாமே ஆட்டின தூளி

தான் போன தூரத்திற்கெல்லாம்கிறிஸ்துகழுதையில் வந்தார்கழுதையும்கழுதையில் வந்ததுஈராயிரம் ஆண்டுகள் சென்றதும்ஒருநாள்கிறிஸ்து கழுதையிடம் வந்தார்கழுதையின் மேலிருந்துஇறங்கித்தான் வந்தார்

கவிதை எந்த வடிவத்திலும் வரும்; நமக்கு அதை அடையாளம் காணத் தெரிய வேண்டும். கவிஞன் கழுதையின் மேல் ஏறி வந்தால் என்ன செய்வது எனக் கேட்கிறார் லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் (“சூது பவளம் கண்டேன் அல்லேன்” முன்னுரை). மலையாளக் கவிஞர் கல்பற்றா நாராயணன், “பால்யகாலம் எனும் கழுதையில் ஏறித்தான் நான் இங்கு வந்தேன்” என்கிறார். குதிரையால் சென்று சேர முடியாத இடங்களுக்கெல்லாம் கழுதையை அழைத்துச் சென்ற கிறிஸ்துவே காட்ட முடியாத எந்த…