நிலன் திணிந்த மரனும்மரன் திணிந்த பறனும்பறன் திணிந்த விசும்பும்என்றாங்குஏங்கி விரியுமுயிரேஅவர்கண்டடைந்தாயோ?

49உன் கையின் கவளம்நான் உண்ண நேராததுஉன் அழுகிய ஆடைநான் அணிந்திராததுஎன் கையால் ஆகாத கவளம்நீ உண்ணக் கூடாததுநைந்த நாற்றமெடுத்த என் பார்வைநீ அணிந்திரக் கூடாததுஆயினும்என் சக உயிரோனேநீ என்னை ஏற்றுத்தான் ஆக வேண்டும்நான்உன்னோடிருக்க வந்தவன் அல்லவா?

47நின் கையில் என் கையெடுத்துஎழுதியோனே! எனக்குத்தான் எத்துணை நிம்மதி.எழுத்தறியாதுஎனை எடுத்தளித்தேன்கொண்டு போன இடத்தில்கொண்டுவந்து சேர்த்தீர்ஏமாற்றி அறியாரே! எமக்குச் சொல்லும்சொல்லைசரியாகத்தான் எழுதினேனா நான் ? 48அலகில் ஐம்பூசூடிச் செல்லுங் குருவியேயார் ஈய்ந்தது அம்மலர்? அன்றிஅலகிலாதன் அலகில்யார் சூட்டியதுஅலகுடை நின்மலர்?

45வெறுந்தரையில்படுத்துறங்கும் என்னைப் பார்த்துஎறும்புக் குட்டிகள் நினைக்கும்’ஆ மயிர்பூத்த மலைக்காடுஎத்துணை நெடியது’தெள்ளியதோர் அக ஆழத்தினின்றுஅவர்களுக்கென எழுந்ததுஅன்றைய சூர்யோதயம்46வீட்டு முகப்பில்கவிழ்ந்து தொங்க கற்றாழைதன் தண்டின் மலர்மொக்குவிண் கவிழ்ந்து தொங்கதான் கவிழ்ந்துதன் கொண்டெழுந்ததுநாள் கனிந்த ஒரு நன்நாளன்று

42தனக்கேயான பாத்திரத்தில்தன்னைத் தயாரித்துக் கொள்ளும்தேநீருக்கு துணை நின்றேன்பாத்திரம்பொங்கி வழியும் முன்பேநிறுத்தத்தான் வேண்டுமா நான் ?43உறுதுணைஎன்பதுதான் என்ன? உன்னோடு உண்டுஉன்னோடு நீராடிஉன்னோடு களித்துஉன்னோடு உயிர்த்துஉன்னோடு துயில்வதல்லவா? அன்றிஅவரோடு இருந்தநீதானா? 44மரக்கம்பத்தின் மேலோய்ந்துதன்னிரு சிறகு உலர்த்தும் இப்பறவைவிண்ணேகும் வரைநாம் உடனிருந்து கண்டோம்ஆகாயத்து வான்கம்பம் சுமந்துதிரியும் அப்பறவையைவிண்ணகம் காயும் வேளைநாம் எங்கிருந்தோம்?