அஃதோர் வீடென்று அதனிடம் சொல்லாமலேகாலையில்நீயதை விட்டுச் சென்றிருக்கிறாய்நிழல் வேயபகல் பொழுதில்நான் அந்த நாணல் சம்புகளை அறுக்கையில்என்னிடம் என்ன சொல்ல வேண்டுமென்றேஅதற்கு தெரியவில்லை

தன்னை தேடிஆழம் போய்விட்ட கிணற்றில்ஓர் சொல் எறிந்தேன்அலையலையாய் முரல்பாதாளத்தில் கல்

எத்தனை முயன்றும் முன் வைத்த காலை தாண்ட முடியாத உன் பின்னங்கால்கள் சற்றே பழையது நிகழ் காலத்தில் நின்று அந்த பழைய கால்களால் வரலாற்றில் புழுதியை கிளப்புகிறாய் உன் எதிரில் வந்து நிற்பதுவும் நீ அச்சுறுத்த நினைப்பதுவும் ஒன்றல்ல என்பதறிவாயா?